May
17

De “hemelpoort”

Daar waar ooit her paradijs lag, tussen de Eufraat en de Tigris, ligt nu de hel, althans voor hen die niet het ideeëngoed van IS delen. IS zou vooral groot geworden zijn door gebruikmaking van ICT, met name door Facebook en reclamefilmpjes die live gezet worden. Nu vraagt elk welkdenkend mens zich af hoe het in godsnaam mogelijk is dat deze filmpjes wervend zijn, maar dat effect blijkt. Wat moet er misgegaan zijn met hen die reflecteren op dergelijke reclame? De mogelijkheden zijn talrijk: van zwakzinnig tot plichtmatig, van crimineel tot religieus, van wraakzuchtig tot machtsbelust, van uitzichtloos tot hoopvol. Wat de redenen ook mogen zijn, het alles voorzienend opperwezen beloont de deelnemers ongeacht de begaande gruweldaden – een mooi vooruitzicht, toch? IS heeft een “hemelpoort” gecreëerd. Een enkele reis voor de meeste deelnemers. Is deze IS-magneet daarmee een verlossing voor de maatschappij die graag van gespuis af wil? Je zou het bijna denken, maar de vrees bestaat dat het gedachtengoed ook buiten het “paradijs” ten uitvoer gebracht kan worden. Een zelfmoord aanslag op het St. Pieter plein, een bom in hartje Parijs, noem het maar. Tot nu toe zijn de gevolgen al ernstig genoeg: miljoenen vluchtelingen, honderdduizenden doden en cultuurschatten die voor eeuwig verloren gegaan zijn. Niet alles is op het conto van IS te schuiven, maar het beestachtige geweld van deze organisatie levert in verhouding meer schade op dan de rest van de strijdende partijen. De manier van optreden doet mij ook denken aan een ander ICT fenomeen: het computerspel. Ondanks het feit dat de spelers bij hoog en bij laag beweren weloverwogen mensen uit de weg te maaien heb ik, als sporadische toeschouwer, nooit dat “fijnzinnige” idee bij deze spelfanaten. Het spel kent maar een doel: winnen, ten koste van alles. Een onlangs uitgevoerd onderzoek toont het tegendeel aan, maar dit onderzoek is gebaseerd op een enquête (de vraag ontlokt het maatschappelijk wenselijk antwoord).

Hoe deze onzin te stoppen? Alles is evolutie, vrees ik. De landen in en om het “paradijs” leefden voor kort nog in de middeleeuwen – de tijd dat ook wij elkaar de kop afhankten om het minste of geringste. Het verschil is de middelen die ingezet worden: primitieve ideeën propageren/afdwingen met primitieve middelen is dat daar aan toe. Het gebruik van moderne middelen blijkt echter desastreus. Tijd om de evolutie een handje te helpen! Verlichting binnen de Islam. Verbetering van onderwijs. Met name in landen waar onderwezen wordt wat je moet leren in plaats van hoe je moet leren. Meer nuance, meer empathie, minder dogmatiek, minder geslotenheid, minder nationalisme en vooral ook minder mensen. Zie ik het al gebeuren, of verwacht ik meer de omgekeerde richting? Is er ruimte voor meerduidigheid of zaagt dat nu juist aan de stoelpoten van (verbeelde) zekerheden, aan de macht van “leiders”?

Wellicht kan ICT ook een handje helpen. Een tegenoffensief met filmpjes, met Facebook en met games. Bij de laatste categorie denk ik meteen aan een virtuele hemelpoort, een nieuw spel waarbij alle geschapen misbaksels om zeep geholpen kunnen/moeten worden (en dat zijn er in de ogen van IS-aanhangers nog al wat: Joden, Sjiieten, Christenen, Boeddhisten, Hindoestanen, Jazidi’s (niet te vergeten) en ongeveer de rest van de wereld). Doel is uiteraard zoveel mogelijk doden op je naam te krijgen – des te beter de plek in de hemel. Het spel heeft één niet virtueel aspect. Het einde. Het einde is steevast hetzelfde: de deelnemer wordt gedood om zo de beloning van de aller hoogste in ontvangst te nemen. Zinnig? Nee, natuurlijk niet. Bijna even onzinnig als de werkelijkheid… Geef mensen een kans in de reële wereld zo zijn ze veel minder vatbaar voor haatpredikers, immers kansloze mensen zijn tot alles in staat. Ergens geloof ik nog graag dat de mensheid toch liever bezig is met het maken van een betere toekomst dan met het ontnemen van een toekomst. Ergens geloof ik nog in een betere toekomst, in een echte hemelpoort.

Mar
12

Harde schijf

Niet alles is even goed terug te vinden op een harde schijf. Opstelten kan er over meepraten. Toch is de harde schijf van een computer factoren beter dan die van een mens. De mens interpreteert gegevens: ziet, hoort en ruikt wat het brein het best uitkomt en slaat informatie op die apert onjuist is. Iedereen kent het verschijnsel wel waarbij een verzonnen of aangedikt verhaal langzaam de waarheid wordt. Iedereen kent ook vast wel de momenten waarop fraude voor het oprapen ligt en waarbij je echt op de rem moet trappen om niet meegezogen te worden in de verleiding, en dat terwijl je argumenten paraat hebt om een oogje toe te knijpen. Leden van de VVD (Vereniging van Duitenminnaars) blijken er extra gevoelig voor te zijn. Wellicht omdat ze gemiddeld met meer geld omgaan dan aanhangers van andere politieke partijen. Het brein van de mens werkt associatief. Hoe meer associaties hoe beter het “feit” geborgen is. Het brein “leert” door herhaling. Let wel: niet door herhaling van feiten, maar domweg door herhaling.

Artificial intelligence and cybernetics

Een van de ten onrechte veroordeelden in de Puttensemoordzaak had schuld bekend domweg omdat hem vele malen voorgehouden was dat hij schuldig was – de man wist niet beter meer. Een mens glashard vertrouwen lijkt een kansloze zaak op deze manier (zonder er perse van bewust te zijn kan er dus onjuiste informatie opgehoest worden). Of het ook onbewust ging in het geval van Opstelten en de andere VVD-ers is te betwijfelen – feit is dat hun afgegeven informatie onjuist was. Wie enigszins betrouwbare informatie uit het brein wil hebben moet zich wenden tot het oergeheugen – het limbisch systeem. Het deel dat onder meer e motoriek aanstuurt, dat deel dat eigenlijk niet kan liegen. Beter nog is de computer. De harde schijf van een computer is net zo betrouwbaar als de producent van de informatie, met als voordeel dat deze informatie maar zelden onopzettelijk verandert of verdwijnt. Dat geldt zelfs voor bonnetjes met betrekking tot ene Cees H.

Dec
21

Sony: Zonie(t)!

Hoe een film in deze roerige tijden het nieuws kan beheersen. Sony is het gelukt. Het bedrijf dat al jaren gebukt gaat onder rode cijfers heeft nu een volgend debacle te verwerken. Volgens IMDB hebben ze de beste film ooit uitgebracht, maar ook meteen de minst winstgevende.
Dat Sony chantabel is, is een onderbelicht aspect. De buitgemaakte informatie bevatte nogal wat compromitterende gegevens, naast inloggegevens van gebruikers. Het eerste is schokkend; het geeft een verziekte bedrijfscultuur weer (een kweekvijver voor ‘Snowden-achtigen’ – personeel dat uit onvrede de gaat lekken). Het tweede is tevens schokkend want het toont des temeer hoe kwetsbaar klantgegevens kunnen zijn. Security wordt nog een heel issue in de komende jaren. Wellicht keert het schip de wal nog eens: altijd en overal online blijkt zo’n feest nog niet te zijn. De securitywapenwedloop is moeilijk te winnen zonder blijvend grote offers te leveren.

TheInterview

De “bewakers van de vrede” dreigen met bomaanslagen. Het klinkt net zo logisch als IS de ware islam wil vestigen door het koppensnellen van elk andersdenkende. Wat te doen?  Chantage en terreur is iets wat de westerse open samenleving kan overkomen, maar wat is het alternatief? Feit is dat we op krachtig leiderschap zitten te wachten zonder de democratische verworvenheden kwijt te raken. Pappen en nathouden werkt niet meer. Toegeven aan chantage is ongewenst; in een dergelijke wereld moeten we niet willen leven. Het vertonen van de film, niet in het reguliere circuit, is de enige optie. . Lek de film digitaal (op een server in Noord-Korea) zodat iedereen het kan “bewonderen”. Wellicht ziet de Kim-clan daar uiteindelijk ook nog de humor van in (na het vertonen staat de film vast niet meer in de top 100 van IMDB) . Ze zijn niet de eersten en ook vast niet de laatsten die (onschuldig…) te kijk gezet worden.

Nov
30

Robocratie

Laat de populaire film, Interstellar, ons de toekomst zien? Het zou zomaar kunnen, zeker wat betreft de leefbaarheid van deze aarde. Het rupsje “nooitgenoeg”, de mensheid, is in staat om met kortstondig voordeel lange termijn nadelen op de koop toe te nemen (wie dan leeft, wie dan zorgt). Waar vroeger iedereen bezig was met voedsel voorziening, is tegenwoordig bijna niemand meer bezig met voedselvoorziening. Echter dat kan snel drastisch veranderen laat Interstellar ons zien, ingegeven door het kortetermijndenken. De mensheid heeft weliswaar een revolutie ontketend, evalueert zelf mee, maar wordt hoofdzakelijk gestuurd door het limbisch-systeem – het kippengeheugen, het oergeheugen, dat uiterst primaire en slecht doordachte beslissingen neemt. Stuurloos rennen we het geld achterna. Visieloos denderen we een toekomst tegemoet waarvan sommigen (en niet de eerste de beste) zich afvragen of ze wel in die toekomst willen leven. De verwachting is dat alles geautomatiseerd en gerobotiseerd is en de vraag is maar of die robots wel zo mensvriendelijk zouden zijn (zoals in Interstellar). Waarom zouden ze? Waarom zouden ze niet kil en koud  tegenover de mensheid staan? De mensheid onderdrukken, uitroeien zelfs, als domme nutteloze oerwezens. Waarom zouden ze niet net zo onverschillig zijn ten opzichte van ons zoals wij ten opzichte van de rest van de soorten? Geen direct nut, weg er mee! Wellicht nog grappig als jachtobject, maar meer ook niet. Anderzijds, waarom zouden de robots samenwerken om de mensheid te vernietigen en niet ten strijde trekken tegen de echte vijand, de (andere) robots? Interstellar-Walking-Monolith-Robot Hoe dan ook, binnen 200 jaar kan dit het toekomstbeeld zijn: de robot regeert – robocratie. Wie krijgt de schuld van al deze ellende? De ICT, wordt er in koor geroepen. Van Miltenburg (Kamervoorzitter) was de betekenis al kwijt van deze afkorting. Google moest uitkomst bieden: “Inherente Computer Troubles” zou vast niet de uitkomst geweest zijn. ICT is dan ook niet de oorzaak van de ellende. De schuld ligt bij de mensheid zelf die visieloos voor het voordeel op de korte termijn kiest (een robot die het werk beter en goedkoper doet, alles kan en nooit klaagt, is zo slecht dan nog niet). Is daar dan iets aan te doen, aan het gedrag van de mens? Godsdienst, wellicht ook ooit ontstaan door een gebrek aan overvloed, heeft het geprobeerd met het voorspiegelen van een betere toekomst na de dood, maar is er niet in geslaagd. Wellicht maken we nog een kans, aangestuurd door de ICT, door de mens onsterfelijk te maken. Kortetermijndenken is dan een misdaad.

Sep
30

Contact Center

Het is tegenwoordig lastig een mens aan de telefoon te krijgen als je een bedrijf belt. Hoe groter het bedrijf hoe kleiner de kans. Veel bedrijven houden klanten op afstand door een “contact center” – de naam doet anders vermoeden, maar het blijkt een feit. Kansen op succes met betrekking tot klachten worden tot een dieptepunt gereduceerd doordat problemen door- en afgeschoven worden. Namen hoor je wellicht nog net, maar terugbellen van een bepaald persoon is er niet bij. Alles loopt via een centraal nummer, alles gaat via een lang keuzemenu, en alles gaat over vele schijven.
Zelf hebben wij het Call Center van de Belastingdienst ontwikkeld, niet met het idee de klant (van de Belastingdienst) met een kluitje in het riet te sturen, maar juist met het omgekeerde idee: de vraag zo snel en zo goed mogelijk beantwoord te krijgen. Hoewel ik de Belastingtelefoon (0800-0543) niet frequent bel, heb ik het idee dat wij aardig aan die (positieve) doelstellingen voldaan hebben. Wellicht is de Belastingdienst een positieve uitzondering, daar de vraag van de klant niet perse leidt tot een kostenpost. Veel is uiteraard afhankelijk van de bedrijfspolicy, waaronder de kundigheid en het aantal consulenten die ingezet worden.
Recent kwam ik weer een mooi voorbeeld tegen van hoe het niet moet. De energieafrekening deugde niet. Het in rekening gebrachte tarief was beduidend hoger dan het overeengekomen tarief, bellen dus. Wat volgt is een cursus “hoe houdt je de klant op afstand”.

1. Start met je aanvangstekst: “Op dit moment is het ongebruikelijk druk… voor de meest gestelde vragen verwijzen wij u naar onze site.
2. Vraag ze, geautomatiseerd, het hemd van het lijf: adres, woonplaats, geboortedatum, klantnummer, voorletters, huisnummer. Alsof klantnummer niet volstaat.
3. Test of de klant dom is en in een van de volgde onzin trapt:
- het ligt aan het koude voorjaar (heeft uiteraard niets met een overeengekomen tarief te maken)
- de BTW moet nog meenemen in het tarief (dat terwijl deze aan het eind apart gespecificeerd en bijgeteld wordt)
- ziet u omgerekend verbruik? (een getal kleiner dan 1), daar ligt het aan (dus niet, het zou het zelfs beter moeten maken)
- u houdt geen rekening met de regiotoeslag (maar ook die staat apart vermeld net als de BTW)
- u hebt weliswaar een vast contract, maar de prijzen zijn variabel
4. Als de klant, meer dan een uur later, en minstens 5 consulenten verder, het dan nog niet opgegeven heeft. Zijn er 2 opties:
- verbreek de lijn
- stel een terugbelverzoek voor

Met ICT kan een hoop mis gaan, maar vlak niet uit wat er allemaal mis kan gaan op het vlak van intermenselijke communicatie. Vergeet daarbij vooral niet de onwil die er kan zijn om het soepel en goed te laten verlopen. Wat ons betreft is ICT dienstbaar aan mens en maatschappij. Probeer onze oplossingen maar eens!

Sep
02

Bespotify

Het gaat eindelijk weer wat beter met de muziekindustrie. Na jaren. De hoofdschuldige, de computer, blijkt nu de helpende hand te bieden om de markt weer een beetje op de plaat te zetten. Opvallend is dat een bedrijf als Spotify de reddende engel blijkt te zijn. Muzikanten blijken pas wat te verdienen als hun nummers honderdduizenden keren opgevraagd worden, maar dat schijnt het probleem niet te zijn, blijkbaar. De slogan luidt: “altijd overal je favoriete muziek”. En ja, dat slaat aan. Uren worden er verspild met het beluisteren van muziek die jaren, eeuwen oud is. De mens vindt het prachtig. De Beatles, nu ook op je telefoon, onderweg. Leuk, maar hadden we dat al niet eens eerder gehoord, de Beatles?

Dit jaar op vakantie naar een openluchtmuseum geweest, een groot museum, een heel land. Cuba. 50 jaar communisme, 50 jaar stilstand. Voor toeristen fantastisch. De bevolking lijkt niet ongelukkig, maar veel perspectief is er niet. Je salaris staat bij de geboorte al vast, tenzij je het land ontvlucht of op een of andere manier “bijsprokkelt” met fooien uit het toerisme.

Een kennis van mij had zijn zakenreis voorrang moeten geven op zijn vakantie en kwam in een voormalig communistisch land terecht. China, Shanghai. Toen ik hem sprak was het eerste wat hij zei: “Net een openluchtmuseum”. “Wat, China? Shanghai?” vroeg ik. “Nee, Nederland”, was zijn schokkende antwoord. 30 jaar economische hervormingen. Beduusd zocht ik, na ons gesprek, mijn favoriete nummer “Yesterday” op.

Jun
13

Das leben der anderen

ICT heeft veel mogelijkheden geschapen, dat bleek wel weer eens toen Edward Snowden zijn verhaal deed. Verbaasd zullen de meeste ICT-ers niet geweest zijn, geschokt wellicht wel. Heel je digitale leven ligt open en bloot, en aangezien alles digitaal is tegenwoordig, ligt dus heel je leven open en bloot.
Verrassend waren de diverse reactie, hij (Snowden) zou een held zijn. Maar ook een landverrader zijn, staatsgeheimen prijsgeven. De journalist van de Gardian zou zelfs achter de tralies moeten en dat allemaal in landsbelang. Veiligheid heet dat, bescherming. De reacties op een dreiging lijken bedreigender dan de dreiging zelf. Geen maatregelen als schoolkinderen afgeslacht worden, maar wel draconische maatregelen als er een bom afgaat met buitenlands luchtje: een hele stad plat, alle communicatie onderscheppen en doorzoeken. Het is niet duidelijk of de NSA misbruik gemaakt heeft van alle digitaal opgeslagen gegevens, maar duidelijk is dat de kans daarop, nu of in de toekomst, praktisch 100% is. Met geld en macht als drijfveer acht ik de kans op geen misbruik verwaarloosbaar klein.

Waar dat eindigt weten we maar al te goed, vraag dat onze Oosterburen maar eens, mocht iemand nog twijfelen. In dat land waren de bewoners zo’n 70 jaar geleden niet bang voor de bombardementen van de geallieerden. De kans om slachtoffer te worden (afgezien van bezit), was minimaal. De kans om slachtoffer te worden door in opstand te komen tegen het toen heersende regime was nagenoeg 100% – er heerste een totale controle. Wie dat niet kan bevatten moet maar eens naar de geromantiseerde film kijken met de titel “Das leben der anderen”, een voorzetting van de uitwassen van het naziregime. Ik zal David Brooks van de New York Times een kopie sturen, wellicht schrijft hij er nóg een column over.
Wat nu? Geld pinnen? Berichten digitaal versleutelen? Of gewoon doorleven. Kies maar, een wapenwedloop wordt het gegarandeerd.

May
25

Eeuwig leven

Het is meer dan 30 jaar geleden dat ik als jochie op de schaakclub van Almelo discussies had over het feit of een computer ooit de mens zou kunnen verslaan achter het schaakbord. Gebaseerd op mijn toen korte computer ervaring was ik er heilig van overtuigd dat het moment zou komen. Ik was de een van de enigen. Het feit dat de computers jaarlijks sneller werd was mijn argument. Een tegenargument was dat het spel zo complex was dat dat nooit goed te coderen zou zijn. We weten ondertussen wel beter. Het argument van snelheid heeft een diepere lading dan menigeen denkt. Door snelheidsverbeteringen is het mogelijk op een hoger abstractienivo te werken, wat het coderen aanzienlijk makkelijker en doorgrondelijker maakt.
Een mooi voorbeeld is de programmeertaal Java, gemaakt om op een hoger nivo in een eigen omgeving binnen het eigenlijke systeem te functioneren. Een soort virus (maar dan geen kwaadwillend virus – hoewel Microsoft daar jaren anders over dacht). Wat ook te denken van virtuele systemen: computers draaien probleemloos verscheidene systemen naast elkaar.
Wat 30 jaar geleden gold, geldt nu nog steeds, met dit verschil dat het allemaal nog veel sneller gaat met de ontwikkelingen. Wellicht kan gesteld worden dat de ontwikkelingen exponentieel toenemen. Wat ik toen opperde voor het schaken, opper ik nu voor het leven. Binnen 50 tot 100 jaar hoeft er niemand meer dood. Mijn generatie of wellicht de volgende konden zomaar eens de laatste stervelingen zijn. De aanhoudende miniaturisering zal op celnivo ingrijpen en zal daar zijn werk doen – hetzij goed, hetzij kwaad. De verdere miniaturisering zal ook tot robotisering leiden. De vraag is of de mens zoals wij hem nu kennen zal blijven bestaan, of het niet straks een bezienswaardigheid wordt in een mensentuin (ergens in Emmen of, indien beter, in Almere). Ik acht de kans verwaarloosbaar klein dat wij niet zelf een monster stap zetten in onze eigen evolutie, een stap waarmee wij eigenlijk al bezig zijn. Uiteraard kan het experiment uit de hand lopen: het leven is net een schaakspel, je kunt een zet doen met destructieve gevolgen. Maar afgezien van godsdienstwaanzin, akelige virussen, inslaande projectielen, ecologische rampspoed en/of ander onheil, staan wij binnenkort op een punt waarop de mens maakbaar is en de computer…, de computer beter is dan de mens, en niet alleen op het gebied van schaken, maar op elk terrein.
ICT heeft meer mogelijkheden geboden dan menigeen voor mogelijk hield, dan wel voor mogelijk wilde houden… Welkom in de nieuwe werkelijkheid.

Apr
09

Creatieve destructie

Programmeurs blijken geregeld problemen te hebben met refactoring, een soort creatieve destructie. Merkwaardig is dat niet: het vernietigen van iets dat werkt en goed is lijkt inderdaad niet de meest economische aanpak en verbreekt tevens de band die de maker heeft met zijn eigen werk. Gevolg is dat de bestaande code blijft en dat er op voortgeborduurd wordt met vaak negatieve gevolgen – het eindproduct wordt slecht te onderhouden en zal mankementen gaan vertonen.
Hoe anders ligt het als toerist waar je je in een ander tijd waant als je een stad als Venetië bezoekt, waar je blij bent dat de inwoners de middelen niet meer hadden om verder te gaan met creatieve destructie. Heel lang hoeft men niet te wachten voordat de mensen waardering uitspreken voor iets ouds. Stop de creatieve destructie een 50 jaar en men spreekt lovende woorden – Cuba is een mooi voorbeeld. Hoeveel “kunstschatten” zijn er niet verloren gegaan, ook in ons eigen land, omdat het goede beter moest? Jammer, maar toch niet helemaal onlogisch.
Midden in een crisis, die we ondertussen wel als de nieuwe status quo kunnen beschouwen (immers globalisering is mondiale nivellering), zoeken we naar middelen om groei te realiseren. De beste manier is niet het oude bij het oude te laten of te proberen zieltogende bedrijven van de ondergang te redden, maar met een soort forward thinking, innovatie te stimuleren door creatieve destructie. De econoom Joseph Schumpeter stelde dit in 1942 al voor als het panacee (en daarmee bedoelde hij niet de vernietigingen die de Duitsers toentertijd uitvoerden). Stimuleer vernieuwing en zorg voor een goed aanpassingsvermogen. Creatieve destructie is juist goed voor de economie, zo luidde zijn stelling en inderdaad is innovatie een weg uit de misère.

Het denken van Joseph Schumpeter zien we terug binnen SCRUM, veranderen en vernieuwen is ook hier het adagium. Creatieve destructie is dus nog meer vereist binnen SCRUM-projecten waar er (in eerste instantie) waarde voor de product owner gecreëerd moet worden aan de hand van features. De features kunnen gezien worden als losse componenten (trek de parallel met een stad: huizen, scholen, kantoren, etc.) zonder de benodigde infrastructuur (want dat laatste heeft voor de product owner geen directe waarde). Refactoring is onontkoombaar (de huizen, kantoren en scholen moeten met elkaar verbonden worden om bereikbaar en bruikbaar te blijven). Als toerist is Venetië een geschenk, maar als inwoner niet. Wie wil daar tegenwoordig nog voor een langere tijd leven, een stad met een infrastructuur uit een ver verleden?

Mar
05

I am British, why should I?

Het is alweer een tijdje geleden dat wij bezig waren met een zéér uitdagend ICT-project. Het idee was zijn tijd ver voor uit en mislukte mede op dat punt daar potentiele klanten het niet snapten en dachten dat de markt altijd hetzelfde zou blijven. Als we nu met hetzelfde voorstel zouden komen, zou iedereen het snappen en wellicht roepen dat iets dergelijks al op een of andere manier bestaat. Binnenkort hebben wij weer een dergelijk project, dit keer goed communiceren en hopen dat het aanslaat. Dit keer eerst de klant, dan het product (in volle omvang).

Het mooie van uitdagende projecten is dat iedereen mee wil werken aan de ontwikkeling ervan. Toentertijd, maar ook nu (hoewel het nu op de arbeidsmarkt andere tijden zijn dan 5 jaar geleden). Uurloon speelt veel minder een rol als uitdaging aanwezig is, als de makers trots kunnen zijn op wat ze presteren. Potentiele eer maakt dat mensen buitengewone prestaties willen leveren. Die eer hoeft nog niet eens henzelf (ten volle) deel te vallen. Werken voor een uitdagend doel en daarin een prestatie leveren is voldoende.

Voor de nieuwe uitdaging werk ik samen met een geniale kerel die half Engels is. Zijn ouders wonen al meer dan 35 jaar in Nederland. Thuis bij hem knoopte ik een praatje met zijn moeder aan. Verrassend genoeg kwam er geen woord Nederlands uit. Ze sprak die taal niet, met als argument: “I am British, why should I?” Het mensje, dik in de tachtig, leefde als het ware nog met het idee dat Queen Victoria de scepter zwaaide. Dement was ze niet, maar meegegaan met de tijd was ze ook zeker niet. Toch zette die oude vrouw mij aan het denken. Was dit niet die trots die nodig is om te komen tot ongekende prestaties? Was dit niet de houding die nodig is om voor een hoger doel ongekende inzet te leveren? Kijk eens naar de wereldgeschiedenis te beginnen bij de Grieken, wat leverden zij als klein volkje niet voor een ongekende prestaties. Neem de Romeinen, de Spanjaarden, de Fransen, de Britten (ja ook die), en ja, hoe fout ook, de Duisters. Kijk naar het verleden van Amerika: nationalisme, inzet, trots en mogelijkheden. Kijk naar China, daar gebeurt het! Mensen willen er (voor) werken omdat er vooruitgang geboekt wordt, mogelijkheden geschapen worden, grenzen beslecht worden. Kijk nu naar Nederland, waar zonder leiding en zwak beleid de put alleen maar dieper wordt. Het geld is op! Maar is dat wel het probleem? Wie zou er bijvoorbeeld in zijn eigen buurt niet om niet de plantsoenen willen onderhouden – een klus zonder uitdaging? Nu, als daar al gegadigden voor zijn, hoeveel te meer voor uitdagend werk, nationale trots, ongekende prestaties? Een eng idee? Nee, valt mee. De Franse badplaats Fréjus is genoemd naar een Romeinse generaal, Lelystad naar iemand die op een andere manier land “veroverde”. Bied de mogelijkheden, de kansen, en geef trots en eer terug, dat is alles.

Older posts «