Je mag jezelf gelukkig prijzen als je met software bezig bent: het is nooit af. Anders ligt dat in andere takken van sport en zelfs met hele landen. Af lijkt mooi, maar dan? Dan moet er ook iets nieuws zijn. IJsland was zo’n land dat de status “af” had. Iedereen had werk, iedereen een zeer redelijke levensstandaard, iedereen blij. Bijna, op het laatste na. Blij, niet dus. Af, maakt niet blij, af maakt tijdelijk blij. Net als geen werk: even leuk, even relaxen, maar dan? De regering van IJsland wist daar wel raad mee. Deregulering heette het toverwoord. De regeltjes en teugels die het land de status “af” gegeven hadden werden gevierd of geschrapt. De gevolgen hebben we zelfs in Nederland gevoeld met ICESAVE. Voor het ooit zo welvarende noordelijke eiland leek het alsof er door de plaatselijke Eyjafjallajökull vulkaan een blijvende grauwsluier over het land gelegd werd. Het betere is de vijand van het goede. Maar wat dan wel als alles af is? Worden we dan niet verwend, lusteloos, arrogant? Is dat het kantelpunt waarop de bloeiende cultuur langzaam ten ondergaat. De waterscheiding van bloei naar snoei? In zekere zin zit hier het probleem: daar waar geen resultaat meer geboekt kan worden boet de cultuur in en verdampt de levensvatbaarheid ervan. Groei is wat er nodig is, een hoger plan, een nieuw elan.
Je mag jezelf gelukkig prijzen als je met software bezig bent, het is nooit af en dat wat er fout is, is in de meeste gevallen eigen schuld, eigen falen. Geen tijd om je verwend te voelen en al helemaal geen reden om arrogant te doen. Nooit af, is dat dan wel bevredigend? Nee, ook dat werkt niet, maar de succesjes die gescoord worden richting af geven voldoening. Wat voor software geldt is de term “klaar voor gebruik” (lees als: onaf maar wel bruikbaar). Dus software is in zekere zin ook af.
Af, en dan? Achterover leunen? We zien de gevolgen binnen het verwende westen: af is onaf. Er is maar een oplossing. Verzin iets nieuws. In de softwarewereld is dat geen probleem. Daarbuiten kan het dus ook niet moeiljk zijn als wij met z’n allen maar een andere houding willen aannemen en niet het voorbeeld van IJsland volgen. Verzin iets nieuws en doe het zonder dat we de herdenking op 4 mei ooit dienen uit te breiden – want onaf maken door afmaken van anderen is wel de meest treurige en fantasieloze oplossing.
May
04
Af is zo onaf
Apr
30
Koninklijk geduld
Vandaag heb ik vol verbazing even naar de rechtstreekse uitzending over Koninginnedag gekeken. Onze vorstin bezocht Rhenen en Veenendaal en werd wederom onderworpen aan allerhande ´leuke´ Oudhollandse spelletjes. Vanaf elke straathoek klonk het `Oranje Boven´ waarbij de vorstin ook na de 85e keer vrolijk glimlachend handen bleef schudden en met iedereen op de foto bleef gaan. Even dacht ik het niet goed te zien, maar het gebeurde echt. Iemand die al bellend de koningin een hand probeerde te geven en terwijl de koningin daar gehoor aan gaf gewoon door bleef bellen. Onze vorstin heeft heel wat te verduren. Een privésituatie die je niemand toe zou wensen en vervolgens zo behandeld worden door haar eigen onderdanen. Mensen die niet eens het fatsoen kunnen opbrengen op te hangen wanneer ze de koningin een hand mogen geven. Ik kan alleen maar zeggen tegen onze vorstin: Respect!
Onze koningin weet namelijk hoe zeer wij als Nederlanders deze traditie nodig hebben. Bij dit soort volksfeesten voelen wij ons weer één als Nederlanders. Wij vergeten even wat de gevolgen van alle komende bezuinigingen voor ons zijn zodra we ons een dag als idioten mogen verkleden. Daarom is het ook zo belangrijk dat ‘ons Oranje’ het straks goed gaat doen op het Europees Kampioenschap voetbal. Zelfs zo goed dat ze straks met z’n allen op het bordes mogen poseren samen met de koningin en een lintje in ontvangst mogen nemen. Want als dat gebeurt, denken wij Nederlanders dat we onoverwinnelijk zijn. En dan nemen we een risicootje meer in onze portemonnee. Dan is het vertrouwen terug. En vertrouwen, daar gaat het om in onze economie. Tijdens het laatste Wereld Kampioenschap hadden de supermarkten alleen al 70 miljoen euro extra omzet.
We hebben vandaag kunnen zien dat onze vorstin echt met ons begaan is. Terwijl ze onbeschoft behandeld wordt, weet ze wat de meerwaarde van een dag als Koninginnedag is voor Nederland. Daarom hoop ik ook dat wanneer Willem-Alexander straks het stokje overneemt van zijn moeder, hij de traditie van Koninginnedag in ere houdt. Leve de koningin! Hoera!
Apr
17
Autocratie
Er zijn nogal wat staats- en regeringsvormen, autocratie is er een van en vast niet de beste, hoewel, de definitie van het woord lijkt wat aan het veranderen te zijn. Was het voorheen een regeringsvorm waarbij ongelimiteerde macht wordt uitgeoefend door één persoon, lees je het tegenwoordig als een vorm waar de ICT de ongelimiteerde macht heeft. Dat laatste lijkt leuk vooral voor ICT-ers, maar dat is nog maar de vraag. De autocratie waarbij de ICT alles bepaalt lijkt net zo min een feestje als een staatsvorm waar een iemand de scepter zwaait. Gelukkig zijn er alternatieven. Allereerst hebben we de Necrocratie, Noord-Korea, waar de overleden vader en de overleden grootvader nog stevig op de troon zitten. Dan hebben we de Pecuniacratie, Noord-Amerika, waar geld bepaalt wie er, op hoog als op laag niveau gekozen wordt. Waar een belastingvoorstel om de puissant rijken wat meer te laten bijdragen in de samenleving sneuvelt in de senaat, een plek waar alleen maar puissant rijken zitten. Een mooi alternatief is wellicht Theocratie, Iran als lichtend voorbeeld. God bepaald wat er gebeurt. Dat daarbij draconische maatregelen nodig zijn om mensen “zijn wil” op te leggen, maakt het alternatief toch minder geloofwaardig. Iets wat alleen op naam er op lijkt, voor wie er althans iets Duits in ziet: de Kirchnercatie, Argentinië, charmant, maar met oliedollars in haar ogen een potentieel gevaar voor iedereen en alles. Goed, democratie dan. Het volk regeert. Wie in een democratie leeft mag zich gelukkig prijzen, als het tenminste geen gedoogpartners kent. Afgezien daarvan hebben velen onder het volk niet het idee dat ze regeren. Te weinig inspraak? Wellicht. Of maakt het na de keuze niet veel meer uit wie er op het pluche zit? Het Chinese model dan maar? Inspraak totdat de staat je niet meer dult?
Terug naar de ICT vorm van autocratie, de vorm waar beslissingen altijd “rationeel” genomen worden, de vorm ook waar werk overbodig zal worden, want de ICT kan het toch beter en sneller. Toch zo slecht nog niet? Een nieuw toekomstbeeld? Zou zomaar kunnen, de jeugd met hun aangeboren mobieltje in hun hand past prima in het plaatje. Autocratie, komt het er? Wen er maar vast aan… het is er al…
Mar
31
Afscheid
Mijn huidige opdracht bij een groot IT bedrijf loopt bijna ten einde. 30 juni aanstaande loopt mijn inhuurcontract af. De afgelopen zeven jaar heb ik met veel plezier en uitdaging hier gewerkt. De collega’s van het bedrijf waar ik door ingehuurd ben ken ik beter dan de collega’s van mijn eigen bedrijf. Tot nu toe wist ik redelijk zeker dat ieder half jaar mijn inhuurcontract wel weer verlengd zou worden. Het bedrijf waar ik door ingehuurd werd heeft een grote klant en het werk wat voor deze klant gedaan moet worden is zo specialistisch dat maar weinig mensen dat kunnen. Maar nu is de aanbesteding van het werk naar een andere partij gegaan. En dat betekent einde inhuur. En dat geeft een dubbel gevoel.
Ik heb altijd met veel plezier met mijn collega’s samengewerkt. We vormen een hecht team en we weten van elkaar wat we aan elkaar hebben. De projecten volgden elkaar altijd wel weer op. Soms duurt het even, maar je wist zeker dat er wel weer wat nieuws kwam. En elk nieuw project bracht zijn eigen technologische vernieuwing mee. Hierdoor is het nooit een sleur geworden.
Die situatie gaat dus wijzigen. Er breken onzekere tijden aan. En hier hebben de onderhandelingen in het Catshuis regelrecht invloed op. Waar moet allemaal op bezuinigd worden? Hoeveel werk is er straks nog voor ‘de externe’? Juist door het specialisme is de spoeling van nieuw werk dun. Of moet ik me misschien toch meer richten op het ‘algemene’ IT werk? Datgene waarvoor heel veel mensen in dezelfde werkvijver vissen. Maar hoe onderscheid ik mezelf dan van de rest?
In ieder geval begint het bij zelfvertrouwen. Je moet zeker zijn van je zelf dat je goed bent in je werk. Nieuwe tijden betekenen ook nieuwe kansen. In ieder geval moet ik mijn laatste project zo goed mogelijk afronden. Dat is iets wat ik mijn huidige opdrachtgever zeker verplicht ben. Ze hebben me daar zeven jaar lang de kans gegeven mezelf te ontwikkelen. Ze hebben me altijd als een ‘eigen’ personeelslid behandeld. Ook wanneer dat helemaal niet hoefde. Ik kan dus dankbaar achterom kijken. En daarom ook vol vertrouwen naar de toekomst. De koers die ik nu uit kan zetten bepaal ik grotendeels zelf!
Mar
31
Globaal / Lokaal
Mijn opa was christelijk. Bij elke afkorting met een “C” was hij binnen het dorpje waar hij woonde wel betrokken, als die “C” maar voor christelijk stond. De “C” kreeg een extra dimensie als het “gereformeerd” was. Die tak was extra belangrijk. Je kunt het je nu niet meer voorstellen zo’n zuiltje van mensen in een dorpje van nog geen 6.000 inwoners. “Onzin”, zouden we deze dagen zeggen, “gevaarlijk fanatisme” zelfs, zullen anderen denken.
Op een dag moest er een kerk gebouwd worden. Het dorp was niet rijk, het dorp was zelfs arm. Kwam de kerk er? Ja, die kerk kwam er! Iedereen van het gereformeerde clubje kon wel iets bijdragen. Was het niet met geld, dan was het wel fysiek. Vooral fysiek dus. Ging dat gepaard met morren? Nee, dat ging gepaard met groot elan, met werklust, met enthousiasme, met zingeving – aldus mijn moeder.
Het verhaal doet denken aan de tegenwoordige economische ontwikkelingen, aan de globalisering, aan landen en bedrijven waar gewerkt wordt om een hoger doel te bereiken, ook al is dat doel niet perse 100% gerelateerd aan een persoonlijk doel. Lastig wordt het natuurlijk als er elders producten gemaakt worden die minstens zo goed zijn voor minder geld. Wat is daar aan te doen? Grenzen dicht? Einde globalisering? Op een of ander manier moet de competitieve invasie toch een halt toe te roepen zijn. Of moeten se terug naar een vorm van verzuiling waar de gereformeerde bakker gegarandeerd gereformeerde klanten over de vloer krijgt (ongeacht de kwaliteiten van zijn katholieke concurrent). Het zijn vormen van een tijdelijke oplossing, maar wat ook werkt is die “C”, de “C” van club mensen die zich willen inzetten voor een hoger doel. De club mensen met een ander arbeidsethos dan waar we hier ondertussen aan gewend zijn. Het globale werkt, en daar moeten we niet vanaf, het versnelt de ontwikkelingen (kijk alleen al naar de motor die China heet), maar het locale (met een “C”) werkt ook, als het maar gepaard gaat met inzet en energie. De combinatie globaal/lokaal doet wonderen, het zal wat meer inzet van ons vragen.
Mar
24
No Show
Het was lente, de vogels floten, de zon scheen, weldra zou het jonge groen ontluiken. Het was ochtend, wat fris nog, druk, een chaos zelfs. Geen trein die reed, de seinen staakten, de wissels hielden het voor gezien. Te warm voor de tijd van het jaar zou het worden. Een stem schalmde door het station, een NS-stem: “computer storing”. Niemand heeft er schuld aan, zelfs Schultz niet, hoewel de naam dat doet vermoeden. Naast me nog een stem, Engels: “Need to catch a plane”. Geen taxi’s, geen bussen. N.S.: No Show.
Hoe moeilijk kan het wezen om wissels in een “default” stand te zetten zodat er verkeer mogelijk blijft op de belangrijke verbindingen? Nauwelijks een innovatie te noemen, maar wel een flinke sprong voorwaarts. Het verschil tussen Nederlandse Spoorwegen en No Show.
Mar
03
Providerwissel moeilijk? Klantgeorienteerd business proces?
Overstappen van provider moeilijk?
Op de een of andere manier had ik de indruk dat het wisselen van internet (en/of telefonie/televisie) provider wel eens lastig zou kunnen zijn. Misschien ligt dat aan mij en loop ik achter. En/of misschien willen providers wel graag dat die indruk bestaat.
Providerwissel
Onlangs ben ik van provider gewisseld. In mijn beginsituatie had ik een ouderwetse (geen VOIP) telefoonlijn, een ADSL abonnement en een analoog kabeltv abonnement.
Mijn nieuwe situatie omvat een triple-play abonnement van een (kabel) provider. Van die provider heb ik ook de (gratis) dienst afgenomen om ADSL op te zeggen en mijn telefoonnummer mee te nemen. Verder wilde ik graag zelf weten hoe een en ander in elkaar zit, bijvoorbeeld in m’n eigen meterkast, dus heb ik afgezien van de (gratis) monteur om een en ander te installeren.
En, eerlijk gezegd, afgezien van wat verrassingen in het installatiepakket en wat kleine probleempjes in registratie-email-adressen bij oude en nieuwe provider, is mijn complete overstap zonder noemenswaardige problemen verlopen.
Een verrassing in het pakket was het binnenwerk van een wandcontactdoos voor aansluiten van (coax) radio/televisie. Dat is nog tot daaraantoe, maar de handleiding sprak van vervangen van bestaande doos door meegeleverde nieuwe. Omdat ik een wandcontactdoos gebruik waarin ook een ethernetaansluiting is geintegreerd, wilde ik natuurlijk eerst weten waarom die doos moest worden vervangen. Dat stond helaas niet in de handleiding, maar, na even zoeken op de site van de provider, in een commentaar van een gebruiker/klant, werd duidelijk dat dit nodig is voor interactieve televisie, omdat sommige (oudere) aansluitdozen scheidingsfilters bevatten die signalen tegenhouden. Ik heb besloten het er eerst maar ‘ns met de bestaande contactdoos op te wagen en dat bleek (ook) te werken.
Verder was er nog bij oude en nieuwe provider het probleem dat ik mij ooit geregistreerd had met m’n gmail adres en daarbij gebruik gemaakt had van het (non-standaard) gmail feature dat je achter het “local user part” van je email adres met een ‘+’ een willekeurige uitbreiding/kenmerk kan toevoegen. Beide providers blijken inmiddels strikter de standaard te volgen waarbij een ‘+’ geen toegestaan teken meer is in een email-adres. Toegang tot m’n account bij de oude provider had ik eigenlijk niet meer nodig en bij de nieuwe provider heb ik tijdens het activeringsproces van m’n smartcard een nieuw account kunnen (moeten?) aanmaken.
Al met al viel het dus allemaal wel mee. Ik weet zeker dat dat voorheen, al dan niet bewust, veel moeilijker was. Het blijkt dus dat bedrijven (providers), al dan niet gedwongen, zeer goed in staat zijn hun processen aan te passen op het gemak van de klant. Ik hoop alleen dat ooit dit gemak voorop zal komen te staan en dat het niet zoals in het geval van providerwissel min of meer afgedwongen moet worden. Naar mijn persoonlijke meningen zullen bedrijven die klantgemak, o.a. in hun processen, voorop hebben staan, sowieso succesvoller zullen zijn dan hun concurrenten die dit niet doen…
Mar
01
Bezuinigen scoren
Ach ja, het zat er ook wel een beetje in, eerst hard schreeuwen dat 3% de max is en nu door de eigen regels gedwongen worden tot draconische maatregelen. De cijfers, niemand trekt ze in twijfel, komen hard aan. 10 miljard extra bezuinigen. Waar moet dat geld vandaan komen zonder dat we met lastenverzwaringen en ontslagen de boel nog extra gaan verzieken? Teurlings, de man van het CPB, de man van de cijfers, tilt niet zo zwaar aan die max van 3% begrotingstekort. Hij voorspelt dat we nu op een tekort van 4,5% komen te zitten. 2012 dan toch een rampjaar? Voor het kabinet wordt het nog moeilijk en zeker in de huidige constellatie waarbij PVV met nog een meldpunt, nog meer onrealistische stilstand en nog meer electoraal gewin zo de stekker er uit kan trekken.
Het is ook allemaal niet zo gemakkelijk, tenzij je natuurlijk je eigen regeltjes aan je laars lapt. Hoe te bezuinigen, om te buigen, waarmee de kool en de geit gespaard blijven? Er zijn tal van voorbeelden in de wereld, in ons goed georganiseerde Europa waar het allemaal uit de hand gelopen is. Kapot bezuinigen, voorbeelden te over. Ongebreideld investeren, ook voorbeelden te over. Het laatste is vooral interessant, want investeren lijkt nu juist het thema om de zaak weer vlot te trekken. Investeren moet waarde vermeerderend zijn en dat vooral voor een langere periode. Een dramatisch voorbeeld van hoe dat fout kan gaan is Spanje, met als dieptepunt Valencia. Kosten nog moeite werden er gespaard om megalomane architectonische complexen en dito infrastructurele projecten uit de grond te stampen, tot en met een groots vliegveld. Iedereen deed mee aan die gekte, want iedereen “verdiende” er aan. Banken, projectontwikkelaars, iedereen en uiteraard de politiek – politici werden visionairs, vooral belangrijk. Een sterk staaltje groupthink. Niemand vroeg zich af wie er allemaal gebruik zou gaan maken van die nieuwbouw. Alsof heel Spanje in Valencia zou komen te bivakkeren, alsof het toch al alle teruglopend toerisme en masse voor deze provincie zou gaan kiezen.
Meerwaarde, blijvende meerwaarde graag. Grond en steen houden zo hun intrinsieke waarde dachten we altijd, maar daar is allang geen sprake meer van en zeker niet daar waar alles sterk overgewaardeerd was. Wat dan wel? Op de korte termijn maatregelen die direct geld opleveren en op de korte termijn ook maatregelen die op de lange termijn geld opleveren. De eerste categorie lijkt een verhoging van de AOW-leeftijd (met uitzondering van bepaalde groepen mensen) de aangewezen weg. De tweede categorie lijkt duurzaamheid een mooi onderwerp te zijn. Laten we NedCar eens nemen, toch al een probleempje. Nederland gaat inzetten op duurzame mobiliteit. Uiteraard wordt het elektrisch, geen geld naar Arabische landen, dus PVV stemt voor. Uiteraard wordt het groen, het CDA wordt minder bleek en stemt niet tegen. Uiteraard wordt het technologisch vernieuwend, de VVD ruikt geld en koopt bij monde van Rutte de tegenstand weg. Hoe moeilijk kan het zijn? Innovativiteit, creativiteit een kwestie van inkoppen.
Feb
27
Focus
Afgelopen zaterdag heb ik deelgenomen aan een cursus fotografie. Onlangs heb ik namelijk een nieuwe digitale spiegelreflexcamera gekocht. Tot nu toe werden alle foto’s genomen op de automatische stand. Maar, zo leerde ik afgelopen zaterdag, daarmee worden alle foto’s niet echt verkeerd, maar zeker nooit echt goed. Daarom heb ik nu geleerd wat de samenhang is tussen ISO waarden, diafagma’s en sluitertijden. Ik heb geinvesteerd (tijd en geld) om een beter resultaat te krijgen. Hiermee is de garantie op goede foto’s natuurlijk niet gegeven. Het zal de komene tijd vooral een kwestie worden van heel veel oefenen. Het steeds weer opnieuw beoordelen van je eigen werk en daarbij leren welke invloed bepaalde instellingen op het resultaat hebben.
Hetzelfde geldt natuurlijk voor je ‘gewone’ werk. Je kan alles op de automatische stand doen. Dan is het nooit echt slecht, maar heel erg goed zal het nooit worden. Je zal moeten investeren om beter te worden. Dit kan je doen door cursussen te volgen, maar dat is geen garantie dat je daarna beter wordt in je werk. Je zal na het volgen van een cursus vooral moeten leren van je fouten. Je moet weten wat wel tot succes leidt en wat juist afleidt van succes. Maar net als met het maken van een foto zal gelden: het resultaat kan best een keer tegenvallen. Als je maar wel weet waar het aan lag zodat je het de volgende keer beter zal doen.
Feb
09
Wehkamp en Wavin
Het is al jaren een uitverkoop aan bedrijven. Sommigen zien dat met lede ogen aan en wellicht hebben ze een punt: kennis verdwijnt, werk verdwijnt. Anderzijds komt er ook weer wat voor terug, we kunnen niet zeggen dat we de afgelopen jaren veel armer geworden zijn, maar opletten moeten we wel.
Er staan weer 2 bedrijven te koop Wavin en Wehkamp. Afgezien dat de namen beide met een W beginnen zijn de overeenkomsten niet groot. De laatste is een dozenschuiver ondersteund door een webshop. Wehkamp heeft het roer tijdig omgegooid door de loodzware catalogus te vervangen door een dynamische webshop. Zo’n webshop maken was voorheen, we hebben het over een paar jaar geleden, “a hell of a job”, bedrijven als Logica, Cap Gemini, etc. beten zich daar de tanden op stuk. Tegenwoordig ben je met een eenvoudige download al een heel eind op weg. Een beetje slimme programmeur (kaliber 1/1000de Mark Zuckerberg) kan de was doen, met wat “fine tuning, configuratie en customization”. Is Wehkamp meer dan een webshop? Ja, vast wel. Uiteraard is er sprake van administratie, logistiek, etc. maar concreet leveren ze geen toegevoegde waarde. De belangstelling voor Wehkamp valt dan ook wat tegen. Ahold schijnt geïnteresseerd te zijn, Blokker ook, en wellicht is het iets voor Hans Breukhoven die allang van zijn winkeltjes Free Record Shop af wil. 
Wie Wehkamp koopt, koopt hoofdzakelijk “te verwachten omzet”. Hoe anders is dat bij Wavin, een bedrijf dat het zwaar heeft gehad de laatste tijd, want ook de regenpijpen en rioolbuizen lagen, ondanks de natte zomer, doelloos op water te wachten door de stagnerende bouwactiviteiten. Een Mexicaans bedrijf, Mexichem genaamd, wil Wavin wel. Die ziet er wel brood in, buizen en andere kunststofvormen zijn wereldwijd gewenst. Waar Wehkamp concreet en fysiek niets maakt, doet Wavin dat wel.
Hoe staat het met software zelf? Ook dat is nauwelijks fysiek te noemen. Het is te verkopen zonder dat je wat kwijtraakt. Wat dat betreft lijkt het al snel op de kip met de gouden eieren. Software kan echter een essentiële toegevoegde waarde hebben voor personen en/of bedrijven. Sterker nog, software kan het bedrijf zijn: bankinstellingen en verzekeringsmaatschappijen gaan aardig die kant op. Maakt software bedrijven kwetsbaar? Ja, absoluut en dan hebben we het nog niet eens over beveiliging van data. Bedrijven die voor een groot gedeelte op software leunen zijn eenvoudig te kopiëren. Kijk eens naar een “plotselinge” nieuwkomer als “Brand New Day”. Software blijft een ongrijpbaar maar mooi product, alleen al omdat het aan de wieg staat van de meeste innovaties. De Wehkamps van deze wereld moeten het daar van hebben, sterk innovatief bezig blijven om de “achtersprong” van de potentiele concurrent zo groot mogelijk te houden.